Fotograferen in Apeldoorn: een Deventenaar op verboden terrein
Laat ik beginnen met een bekentenis. Ik ben Deventenaar in hart en nieren. En als Deventenaar zomaar in Apeldoorn gaan staan fotograferen… tja, dat ligt gevoelig. Dat is een beetje als bij de buren in de tuin gaan staan met je statief. Je hoort eigenlijk eerst even aan te bellen.
Dus dat heb ik netjes gedaan. Ik heb voor één jaar officieel toestemming gekregen van Apeldoorns eigen Maartje Smit om in haar stad te komen fotograferen. Eén jaar. Daarna moet ik opnieuw onderhandelen, of met een taart komen aanzetten. We zien wel. (Maartje, als je dit leest: bedankt, en ik gedraag me.)
Grapje, uiteraard — al zit in elke grap een kern van die gezonde stedenrivaliteit. Maar nu even serieus, want Apeldoorn verdient het.
foto van Apeldoorn Park
Apeldoorn laat zich minder makkelijk vangen dan Deventer
Eerlijk is eerlijk: in Deventer heb ik het makkelijk. Daar ligt de schoonheid opgestapeld in de Hanzestad-binnenstad, je struikelt er bijna over een mooie compositie. In Apeldoorn is het meer zoeken. De mooie plekken liggen wat verder uit elkaar, je moet er net even meer voor lopen en kijken. En juist dat maakt het een leuke uitdaging — je moet de stad een beetje verdienen.
Maar wie zoekt, die vindt. En Apeldoorn heeft één troef die Deventer niet heeft: een sterke band met het koningshuis. Met Paleis Het Loo om de hoek ademt de hele omgeving die koninklijke geschiedenis. Dat geeft de stad een allure die je op de foto terugziet, als je tenminste goed kijkt.
De potlood in Apeldoorn
Wat ik in Apeldoorn voor de lens kreeg
Inmiddels heb ik een mooie reeks Apeldoornse beelden opgebouwd. Het Potlood, het centrum, het station, de Grote Kerk — en vooral de stad in de avond. Want laten we eerlijk zijn: avondfotografie is waar een stad pas echt tot leven komt. Als de lichten aangaan, de lucht kleurt en het station en de gevels gaan reflecteren, dan heb ik het naar mijn zin. Dat zijn de beelden waar ik 's avonds tevreden van naar huis rijd. Terug naar Deventer, welteverstaan.
foto van Apeldoorn de oude kerk
Dat ik er écht mag komen, bewijs ik graag
En voor wie nog twijfelt of die Deventenaar wel serieus te nemen is in Apeldoorn: ik had in 2025 een expositie met apeldoorn.photo tijdens het fotofestival. En in april mocht ik het Fotocafé in Apeldoorn verzorgen, met een avond over stadsfotografie en avondfotografie — precies mijn straatje. Dus zeg niet dat ik me niet onder de Apeldoornse fotografen heb gemengd. Met toestemming, uiteraard.
Kortom
Apeldoorn is voor mij van vreemd terrein veranderd in een stad waar ik graag, en steeds vaker, kom fotograferen. Anders dan Deventer, met zijn eigen ritme en zijn eigen parels — je moet er alleen iets beter voor zoeken. En dat doe ik met alle plezier.
Op zoek naar een fotograaf in Apeldoorn die de stad inmiddels kent? Dan weet je me te vinden. Ook al kom ik uit Deventer.
Bekijk mijn Diensverlening in Apeldoorn hier en meer beeld van Apeldoorn kan je hier vinden.
